 |
| Tuktuk |
Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Mijn tijd in Melbourne - Australia zit erop. Het is een mooie tijd geweest. Nieuwe dingen geleerd tijdens de cursus. Nieuwe mensen ontmoet. Nieuwe dingen ontdekt. Nieuwe ervaringen opgedaan tijdens het vrijwilligerswerk met de daklozen. In een nieuwe stad geleefd. Het was goed. Héél goed. Maar nu is het tijd om te gaan... een nieuw hoofdstuk: THAILAND!!!
Aangekomen in Bangkok was het een hele lange rij bij de Immigratie om het land in te komen, maar gelukkig; mijn vrijwilligersvisum is geaccepteerd en ik mag Thailand in. Nu op naar Bangkok. De eerste dagen blijf ik in Bangkok om wat van het land op te doen. Wat van de cultuur te leren en om nog 1 inenting te halen. De Japanse Enchefalitis. Je weet maar nooit... Bangkok is bijna onzichtbaar door al het smog en de komende dagen leer ik dat de zon hier maar zelden door de wolken heen komt, er is teveel smog.
En nu mijn eerste ervaringen.. het geen hand geven is in ieder geval écht zo. Je geeft altijd de 'Wai'. Je handen tegen elkaar aan vanaf je hart bewegend naar je neus en weer terug. Mijn Thaise vocabulaire moet snel worden uitgebreid want het Engels is écht bar hier. Zelfs op toeristische plekken spreken ze bijna tot geen engels en de bus kun je alleen maar herkennen aan het nummer want de rest is in het Thai. En dat in Bangkok... wat zal ik in Buriram aantreffen??? Maar goed.. we hebben nog een paar maanden om het te leren. :)
 |
| Monniken |
De stad zit vol met tempels en altaren. Op elke hoek van de straat, bij elk huis of waar dan ook tref je ze aan. Altijd vol met bloemen. Deze bloemen verkopen ze op straat. Maar naast bloemen krijgen de buddhas of de tempels nog veel meer. Ze geven zelfs Fanta of Cola aan de beelden. Waarschijnlijk zijn het dorstige goden.. Ikzelf weet wel beter. Veel arme mensen denken door allerlei offers te brengen dat ze zo de goden goed kunnen stemmen. Ik hoop dat ze op een dag de Waarheid zullen leren kennen.
Helaas hebben we ook moeten geloven aan de Tuktuk. Een manier van openbaar vervoer hier. Het is een kruising tussen een fiets, brommer en auto. Een grappige manier van transport die helaas hoofdpijn kost om een goede chauffeur te vinden. BIjna allemaal willen ze je oplichten of je ergens heenbrengen waar je niet heen wilt (helaas). Je krijgt zelfs te horen.. "ow maar waar jij heen wilt, dat is dicht vandaag". Of "sorry, maar de haven is dicht". Wat natuurlijk helemaal niet waar is. Dan maar lopen met de kaart van de stad in de hand, scheelt een hoop kopzorgen.
 |
| Buddha die dorst heeft. |
De mensen zijn erg vriendelijk en aardig en als er geen taalbarierre was dan denk ik dat ik het nog meer zou vinden. Ze glimlachen altijd, ook al zijn ze marktverkoper van fruit in een klein bootje.
Wat vreemde/bijzondere dingen op een rijtje:
- schoenen gaan altijd uit bij de deur
- ze eten peper en suiker op hun fruit
- als je vraagt op 'niet pittig' lijkt het alsof je -extra- pittig krijgt
- ik maar 2 kruizen gezien heb in heel Bangkok (10 miljoen inwoners)
- de mensen wanhopig op zoek zijn naar geluk en vrede
- je overal op straat eten kunt kopen, 24 uur per dag. Zelfs in een klein dorp
- alles wordt gegeten met rijst 's ochtends, 's middags en 's avonds
- en helaas.. geen hagelslag, kaas of ander lekker brood/broodbeleg :-(
 |
| Wat Arun tempel |
 |
| Wordt vervolgd... |
Nu is de tijd aangekomen om het geleerde in de praktijk te brengen. Het treinkaartje naar Buriram is gekocht. Een 6,5 uur duurende treinreis naar het Noord-oosten van Thailand. Op naar Tree of Life Orphanage. Voor diegenen die het nog niet wisten; Vitor is ook meegekomen op deze missie naar Thailand en heeft Australia achter zich gelaten voor het dienstbaar zijn voor de naasten. Om net als mij, iets te betekenen voor de minder bedeelden en vergetenen van deze wereld. Dus vandaf nu zijn we samen op missie! Gods wegen zijn bijzonder. Gelukkig is Hij altijd 'in controle' en weet Hij altijd alles op het juiste moment te laten gebeuren. Niet te vroeg, niet te laat.. precies op DE juiste tijd dat iets moet gebeuren in je leven.
Na een lange treinreis was het ook nog eens lang wachten op het station totdat Roger van het weeshuis ons kwam ophalen. Pff.. wachten duurt altijd lang. In het weeshuis zijn nog 7 andere vrijwilligers vanuit de USA en Canada. Het is volle bak en in elke hoek kun je wel een koffer, kind of slaapzak vinden. Overal slapen mensen, de eigenaar heeft zelfs zijn eigen slaapkamer vol met kinderen. Eerlijk gezegd is het één grote bende.. (en ja, dat zegt zelfs een rommelkont als ik.. ik denk dat ik hier zelfs netjes ben, haha). Maar goed, aan de ene kant is het te begrijpen met zoveel mensen.
 |
| Vrijwilligers van de maand Januari in het weeshuis Tree of Life |
 |
| Basisschool in Buriram |
De volgende ochtend voelde ik mij Daniel in de leeuwenkuil. Zoals jullie weten heb ik problemen met vroeg opstaan. Kun je voorstellen hoe ik mij voelde toen ik hoorde dat ik in 15 min. wegmoest naar school. 'Ow' dacht ik nog 'waarschijnlijk ga ik zien waar de school is'. Maar daar aangekomen werd ik naar een klaslokaal gebruikt. 35 kinderen keken mij aan. De deur van het klaslokaal ging dicht. De lerares ging weg. En viel het kwartje. Mijn eerste les was begonnen :S. Zonder enige voorbereiding, uitleg, materiaal of wat dan ook was het avontuur van lesgeven begonnen. En, eerlijk gezegd; het valt niet mee. Het nieuwe ritme is wennen, het nieuwe eten is wennen, de nieuwe omgeving, de nieuwe mensen, een taal die ik niet begrijp en het lesgeven is ploeteren. En na het lesgeven kom je thuis en is er het werk in het weeshuis. Maar ondanks alles voel ik mij nuttig, is het een leerschool om meer te leren en hoop ik op wat voor manier dan ook iets bij te dragen aan het leven van deze kinderen en van de mensen die ik nog ga ontmoeten. Ik hoop dat zij ondanks de taalbarierre of cultuurverschillen iets meekrijgen van de liefde van God!!! Het is niet makkelijk.. maar ik heb goede hoop...
Ik dank iedereen voor al het meeleven, lieve berichtjes en vraag jullie om ook voor mij te bidden. Dat mijn lichaam het pittige eten gaat accepteren, dat de Engelse lessen steeds vloeiender en makkelijker gaan en dat het niet aan creativiteit zal ontbreken. Dat de liefde voor dit land en de mensen/kinderen groter mag worden en dat ik mag zien waar ik dienstbaar kan zijn en dat mijn flexibiliteit groter mag worden.
Lieve groeten, Sawadee-ka!
Miranda
