Het leven zit vol verassingen!

Life is like a box of chocolats.. oftewel vol verassingen.

En zo is ook mijn nieuwe leven. Eigenlijk zijn de verassingen al begonnen lang voordat ik vertrok. Om te beginnen met mijn visum voor Australia. Op het moment dat ik mijn visum ging aanvragen bij de Immigratiedienst en ik aan het einde van mijn online aanvraag was kwam er op het scherm; "Mw. de Fijter, als u verder gaat dan verliest u uw huidige visum". Ik ben eerder dit jaar ook in Australia geweest maar dat visum was maar geldig tot 1 mei. Dus ik snapte er helemaal niks van.. hoe kon ik nu nog een geldig visum hebben? Na mijn mailbox uitgepluist te hebben naar mijn oude visum kwam de aap uit de mouw. Ik had mijn ticket voor mijn 1ste australië bezoek gekocht in juni '09 incl. visum voor 3 maanden. Alleen in september '09 ben ik mijn paspoort kwijtgeraakt waardoor ik in jan. '10 moest vragen of ze mijn visum konden aanpassen met mijn nieuwe paspoort nummber. Klaarblijkelijk hebben ze toen niet alleen mijn paspoortnummber gewijzigd maar het soort visum en de geldigheid.. (wat ik écht helemaal niet gezien heb destijds). Maar nu bleek dus; ik was al in het bezig van een geldig visum, met multiple acess en geldig tot febr. '11. Precies goed voor mij om nu terug te gaan naar Australië. Alsof het zo heeft moeten zijn...

De weken voor vertrek zaten ook vol verassingen en ze hebben mij zo geraakt dat ik het niet kan nalaten om hier niet over te schrijven.

Donaties

Er zijn zoveel mensen aanwezig geweest  op de benefietetentjes voor de kinderen van Thailand (en natuurlijk niet te vergeten alle mensen die geholpen hebben om dit mogelijk te maken). En alle andere donaties die zijn binnengekomen via vrienden, familie, buren, bekenden én onbekenden hebben gemaakt dat de teller op dit moment op € 2.700 euro staat. Tot nu natuurlijk al een geweldig resultaat. Mocht je alsnog geld willen storten dan kan dit op reknr. 35.70. 62.299 op naam van NAA de Fijter, Amstelveen. 

De laatste loodjes..
Het was niet gemakkelijk om alle spullen in te pakken (wat heeft een mens toch veel spullen in huis, die je waarschijnlijk helemaal niet nodig hebt). Met dank aan mijn super moeder en als verassing kwamen Patricia met Valentina ook nog helpen (zonder hun hulp was ik nu nog niet klaar geweest denk ik). Samen hebben we het huis helemaal leeg en schoongekregen en zijn de huurders er in getrokken. De rugzak staat gepakt en wel klaar en weegt schoon aan de haak 20 kilo. (daarentegen bleek op Schiphol dat ik beter toch ook mijn handbagage had kunnen wegen want die was vééééls te zwaar). Ook op mijn werk heb ik al mijn spullen in dozen gedaan.. en ga ik de laatste week niet in een doos leven ;-) maar wel uit een doos.

Afscheid


Collega's Delta Lloyd

 Tja.. en dan is het bijna tijd voor Sinterklaas... een spannend tijd voor vele kleintjes. Maar dit keer ook voor mij; ik vertrek nl. op 5 december: Sinterklaasavond. Maar eerst ben ik nog verrast door collega's op het werk die, zonder dan ik het wist, een borrelavond hadden georganiseerd. Surprise Surprise! 's Avonds kreeg ik een varkentje overhandigd met daarin geld wat Tom en Jeanine hadden ingezameld onder collega's. Samen met alle andere collega's die zelf al geld hadden
 gedoneerd was dit natuurlijk écht een super lief en warm afscheid!! Thanks!



Laatste sneeuwballen gevecht ;-)

 Ben de laatste dagen ook nog verrast door het koude weer en mocht nog genieten van wat mooie (maar ook koude) sneeuwbuien. Al die sneeuw zorgde er ook voor dat ik mij erg ongerust ging maken of ik nog wel bij mijn ouders kon komen... (want ja hoor precies op 4 dec vallen alle treinen uit). In een wanhopige poging om op CS te komen kwamen vrienden Alex en Maruscha mij tegen en sleepten ze mij mee voor nog een verassing; een video met iets van 50 berichten van mensen van de CCA uit Amsterdam. Zo super mooi gemaakt en zo hartverwarmend. En als goede afsluiter hebben ze me helemaal vanuit Amsterdam bij mijn ouders gebracht met de auto. 

Daar aangekomen heb ik afscheid genomen van mijn familie, die als verassing een heel fotoboek hadden gemaakt met fotos en verhaaltjes van iedereen. En toen was écht tijd om te gaan. Op naar het nieuwe avontuur, tijd voor nieuwe verassingen!


Afscheid van familie



Afscheidszoenen @ Schiphol



Bye Bye @ London Stansted

Aangekomen in Melbourne kwam ik er al snel achter dat ook Melbourne vol met verassingen zit. Het weer veranderd hier sneller dan in Nederland en ze zeggen hier dat je 4 seizoenen op 1 dag kan hebben. Nou, ik geloof het. Op het ene moment is het 30 graden en op het andere moment is het 10 graden. Na mijn aankomst heb ik wat dagen de tijd genomen (maar ook echt nodig gehad) om uit te rusten van de zeer lange reis (vertrek op zondagmiddag en aankomst op dinsdagochtend). Na het uitrusten ben ik verrast door een keel/amandel onsteking en inmiddels ben ik zelfs al bij de dokter geweest en zit ik aan de medicijnen. Ondanks de pijn hiervan.. mijn Engelse lessen zijn al van start gegaan, heb erg leuke mensen ontmoet en tot nu toe heeft Melbourne mij aangenaam verrast :-)))

LIFE is not about the destination, but the joutney

Aftellen

Inmiddels is de tijd aan het verstrijken en zit ik nu 2 weken voor mijn vertrek. Wat lijkt de tijd ineens snel te gaan zeg! Nog maar 2 weekjes werken en dan zit ik in het vliegtuig.. nog 1 weekje en ik ben huisloos en nog 1 dagje en dan gaat m'n appartement leeg...en zal mijn hele wereld UpSideDown geturnd zijn.

Inmiddels is het bij de meeste mensen om mij heen geland dat ik nu toch écht bijna wegga. Op mijn blog en nieuwsbrief heb ik zoveel lieve en meelevende reacties ontvangen. Het meeste wat ik gehoord heb is dat mensen geïnspireerd en geraakt zijn door mijn bericht. Nou, ik kan jullie zeggen; al jullie reacties inspireren mij nog veel meer om te gaan en hebben mij ook écht geraakt. Wat een medeleven. Geweldig! En natuurlijk niet te vergeten, alle donaties die binnenstromen (er kan nog meer bij) :-) In een volgende post hoop ik jullie hier meer over te vertellen en iets te melden over de projecten van het weeshuis en de school. Of de donatie nu komt van jou die ik persoonlijk ken of van jou die ik niet ken; de kinderen van Thailand zijn er ontzettend blij mee!

Mijn visa voor Australië en Thailand zijn geregeld. En in Thailand hoef ik doordat ik een vrijwilligersvisum heb gekregen maar 1 keer het land uit. Dankzij de digitale wereld begint er zelfs al een netwerk te ontstaan en weet ik nu al dat ik leuke mensen ga ontmoeten in Australië, komen 2 Nederlandse opa's langsfietsen in Thailand (ontmoet op de ambassade) en heb ik al contact met andere vrijwilligers van het weeshuis en heb ik een adres in Cambodja om naar toe te gaan. Geweldige uitvinding dat internet!. Ik probeer elke dag een woordje Thais te leren maar hemeltje lief het is toch wel erg moeilijk om te onthouden :S Hopelijk gaat het in Thailand door het elke dag te oefenen en te horen wel sneller en hoop ik toch echt een woordje Thais te kunnen spreken. Alle pleisters, diarree remmers, ORS zakjes, muskietennet zijn ingekocht (tja, je moet wel als je naar de tropen gaat want zie mezelf toch niet graag behandeld worden door één of andere medicijnman). En volgende week haal ik mijn laatste serie inentingen. Dus ja, er zijn euro's genoeg geïnvesteerd in preventie en ze zeggen altijd voorkomen is beter dan genezen.

Ik hem mijn inschrijving voor de TEFL cursus gedaan en ben nu druk op zoek naar een kamer in Melbourne. Tot nu toe nog niet een succes maar op sommige dingen moet je gewoon vertrouwen dat het allemaal goed komt... (als is dat soms best moeilijk). Voor de rest loopt alles best op rolletjes; op mijn werk heb ik mijn spullen al in dozen gedaan en thuis (ik durf het bijna niet te zeggen maar..) ligt alles overhoop en moet ik bijna over de spullen heen springen zoveel heb ik allemaal in de woonkamer gedumpt. De hele vloer ligt bezaait met inkopen, kleding, tassen, rugzakken en een hele hoop dozen (misschien dat ik er nog wel een foto van durf te laten zien) ;-) Gelukkig heb ik een super mama en a.s. zaterdag sluit zij zich aan bij de hulptroepen om alles in te pakken, wat zou ik toch zijn zonder haar??

Al vele afscheidsborrels en rondjes zijn ingepland. Rest mij voor nu; inpakken en wegwezen...en proost op een goede afloop!

Lão pop gahn mi (oftwel see you later)

Het inpakken is begonnen...

opgeruimd staat netjes ;-)

Eerste post!!

Eerste post over My World UpSideDown...

Via dit blog wil ik jullie op de hoogte brengen van mijn plannen en de ontwikkelingen. De afgelopen jaren ben ik druk geweest met verhuizen, hard werken, reizen en nog een hele hoop andere leuke dingen. Ook had ik tegen mezelf gezegd 'voorlopig ga ik níet meer verhuizen'. Maar goed, het bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus.... op 5 december verhuis ik naar Thailand.

Achtergrond informatie over mijn plannen
Alle bovengenoemde ontwikkelingen zijn erg positief en ik ben ook erg dankbaar voor deze kansen en zegeningen. Niet iedereen kan zeggen dat hij weinig te klagen heeft. Toch begon ik vroeg ik mij steeds vaker af 'is dit hét nu'?, 'is dit alles in het leven'?. De materialistische kant waar we allemaal snel in verwikkeld raken (nog een paar schoenen erbij, alweer uit eten enz.) begon mij steeds minder aan te staan. Het feit dat ik in God geloof houdt ook in om te geloven in de het: "liefhebben van je naasten". Wat heb ík daarmee gedaan? Wat wil ik daarmee doen? Je kan in iets geloven maar als je er uiteindelijk niets mee doet betekent het geloof niets. Door het stellen van deze vragen aan mijzelf is de zoektocht begonnen om mijn leven op een andere manier in te gaan richten en me ook op een andere manier in te zetten voor mijn naasten en is mijn Thailand-missie geboren.

Nu denk je misschien; om je naasten lief te hebben of naar je medemens (vaak minder bedeeld) om te kijken hoef je niet naar Thailand te gaan. Het antwoord daarop is ja, dat klopt, ik kan ook deze inzet tonen hier in Amsterdam of elders in Nederland. Maar ik geloof dat ik door uit mijn eigen comfortzone te stappen, door in een andere omgeving te zijn ik min of meer gedwongen wordt om mijn blik te verruimen. Door de situatie van het land en de levensomstandigheden van de lokale mensen zal ik direct in contact komen met mensen die onze hulp hard nodig hebben. Hun zorgen zijn in de orde van; heb ik morgen te eten, hoe kan ik mijn kinderen groot brengen, heb ik morgen nog werk.

Als vrijwilliger ga ik een bijdrage leveren niet alleen ervoor te zorgen dat er eten en onderdak is (want dat is korte termijn) maar ook om ervoor te zorgen dat deze mensen op de langere termijn een toekomst hebben (educatie, voorlichting, ontwikkeling). Door deze daden hoop ik mijn geloof leven te maken en uit te dragen en hoop ik dat deze mensen mogen ervaren dat ze niet vergeten zijn en dat er Iemand is die om ze geeft.

Wat ga ik nu precies doen?
Ik zal op 5 december 2010 vertrekken naar Melbourne, Australië. Daar zal ik een cursus volgen waarmee ik het certificaar Teaching English as a Foreign Language (TEFL) zal behalen. Deze cursus leert je hoe je het Engels leert aan mensen die geen Engels spreken en waarmee je geen taalverbintenis hebt omdat je beide niet dezelfde moedertaal hebt. Door het spreken van Engels krijgen deze kinderen de kans om later door te leren of om een baan te vinden in het toerisme.

Daarna zal ik doorreizen naar Thailand, naar de provincie Isaan en de stad Buriram. Ik zal daar gaan wonen en werken in een weeshuis met de naam; Tree of Life Orphanage. En ja ik ben ook bezig om Thais te leren. ;-) In dit weeshuis wonen kinderen die wees zijn of kind zijn van ouders die niet voor ze kunnen zorgen vanwege het ontbreken van geld. Dit weeshuis werkt samen met de lokale kerk en basisschool en op deze basisschool zal ik ook Engelse les gaan geven. Via allerlei projecten die ontstaan via de Amerikaanse eigenaar van het weeshuis en zijn Thaise vrouw hopen ze ook de kinderen en de families in de regio te kunnen ondersteunen, begeleiden en helpen.

Misschien dat ik ook nog ga deelnemen aan een project in Cambodja of op de Filippijnen maar dit is nog in aanvraag.

Donaties
Via deze nieuwsbrief vraag ik jullie geen geld voor mijn eigen onkosten. Ik heb mijn appartement verhuurd voor de tijd dat ik wegben, heb nog wat spaargeld en hoop zo mijn eigen tijd te kunnen bekostigen. Maar... de kinderen in Thailand, het weeshuis, de basisschool... die kunnen wel een donatie gebruiken. Als er meer geld is kan er namelijk meer gerealiseerd worden (schoolboeken, eten, onderhoud van de school en het weeshuis, voorlichting etc.). Plannen en projecten die ik mede hoop te realiseren zodat deze kinderen een kans krijgen voor een betere toekomst, dat ze de liefde van de medemensen mogen ervaren!!!

Bij deze dus aan jullie de vraag om een donatie voor deze kinderen!

Je donatie persoonlijk aan mij geven of overmaken op rekeningnummer 35.70.62.299 t.n.v. N. de Fijter, Rabobank Amstelveen o.v.v. Gift Thailand. Alle giften worden geregistreerd en wanneer je wilt weten waaraan het besteed is dan kan ik je daarover informeren. Indien je een gift wilt geven die belastingtechnisch aftrekbaar is neem dan even met mij contact op.

Contactinformatie
Je kan contact met mij opnemen via de onderstaande gegevens. Later volgt nog mijn Thaise mobiele telefoonnummer en het lokale adres.

Email: miranda.nl@hotmail.com
Skype: mimi_formiga
Website: http://upsidedown.webklik.nl/   (under construction, maar bijna af)
Facebook: Miranda de Fijter
Mobiel 0031 6 143 626 26

Mocht je afscheid willen nemen of nog meer willen weten op 5 december kan dit tijdens een bakje koffie bij mijn ouders: Dorpsstraat 4 te Rijswijk tussen 10.00 en 13.00 uur. Tot 25 november ben je ook nog van harte welkom bij mij thuis in Amstelveen (laat me even weten wanneer je wilt langskomen). En als je nog meer wilt weten over mijn plannen, mijn project of reis bellen of mailen kan altijd.

Lieve groeten oftewel: Sawadeeká :-)
Miranda

 ps; met de volgende post geef ik informatie over Thailand, weeshuis en andere weetjes