Donaties - deel 2

Pattaya

Donaties deel 2

Het heeft even geduurd maar hier is deel 2 van de donaties. In dit deel kun je lezen waar de andere donaties naar toe zijn gegaan. Deze projecten zijn in de plaats Pattaya. De stad die bekend is onder vele toeristen maar helaas ook de sex-toeristen. Elk jaar komen hier duizenden mannen (voornamelijk) om zich te laten entertainen door de Thaise vrouwen of meisjes. Helaas heeft dit ook minder leuke gevolgen voor deze Thaise vrouwen en meisjes. De stad heeft ongeveer de grote van Amsterdam maar door de vele toeristen (korte of lange termijn) zijn er in sommige wijken meer toeristen dan lokale inwoners. En dus ook meer sex-toerisme. Helaas... Gelukkig zijn er in deze stad ook vele organistaties aanwezig die verschillende groepen helpen met een beter leven. Wij hebben er een aantal geholpen:

Tamar Center

Tamar Center

Dit centrum heeft 2 doelen. Het eerste doel is om gratis Engelse lessen en contactmomenten te creeeren en zo de prostituees uit te nodigen. En omdat het gratis is, is het laagdrempelig. Het gebouw waar de lessen plaatsvinden is in Soi 6, de grootste prostitutiestraat van heel Thailand. Hier vindt je honderden prostituees van verschillende leeftijden vanaf 9.00 's ochtends buiten, te wachten op de klanten. Ik heb Engelse lesgegeven in dit centrum ('s ochtends en 's middags, 3 tot 4 keer per week). 3 avonden per week gaat een groep van Tamar Center langs de bordelen en deze straten om in contact te komen met deze meisjes.

 

Engelse les

De Engelse lessen zijn van laag niveau. Veel meisjes die naar de lessen komen hebben geen of nauwelijks onderwijs gehad. En daar komt nog bij dat de Thaise taal andere letters en klanken heeft waardoor een andere taal nog moeilijker is om te leren. Met plaatjes, liedjes en hulpmaterialen wordt het wat makkelijker.

 

Het tweede doel is om na/tijdens deze Engelse les deze meisjes een nieuw leven te presenteren. Een nieuwe uitweg, een beroep leren, uit de prostitutie stappen en begeleiding krijgen om alles te verwerken. De meisjes die beslissen om eruit te stappen gaan een 5 maanden intensieve training tegemoet. Ze wonen dan intern er krijgen psychologische, geestelijke en lichamelijke begeleiding om alles te verwerken en een nieuw leven op te bouwen. Gedurende de dag krijgen ze een beroepscursus die opleid tot een nieuw beroep waarmee geld verdient kan worden. Er zijn verschillende keuzes; kapster, schoonheidsspecialiste, recepcioniste, kok, serveerster, hotelmedewerkster of medewerkster in de eigen kaartproductie.

Straatbeeld van Soi 6

 

Kaarten productie en verkoop

Geld donatie is gedaan voor school/lesmateriaal, betalen van cursussen voor de ex-prostituees en 200 kaarten gekocht om in NL te verkopen en het geld daarna weer aan hen doneren.



Kaartenmakerij



Diploma uitreiking ex-prostituees

Met veel creativiteit worden honderden kaarten gemaakt die daarna weer verkocht worden, binnen en buiten Thailand. Het maken van deze kaarten werkt ook therapeutisch.En ze zijn echt de moeite waard!

Huis van de 10 weduwen

Het huis van de 10 weduwen

Een Thaise vrouw besloot op een bepaalde dag een weduwe te helpen omdat haar man niks voor had achtergelaten. En dit was het begin van vele vrouwen die de afgelopen bij haar hebben gewoond. Het huis is groter geworden, er is een school gekomen en vele vrouwen hebben een nieuwe toekomst gekregen. De naam is niet helemaal meer recent want er zijn veel meer dan 10 weduwen in dit huis. Inmiddels is er ook hulp gekomen van een Nederlander, Leendert. Samen hebben we gekeken waar dit huis nog verbeteringen nodig heeft en hebben we een nieuwe lokatie gevonden voor het 2de huis wat binnenkort geopend gaat worden.

 

Deze vrouw is bewoneringswaardig. Met de Tsunami heeft ze haar winkel en huis compleet verloren. Ze was naar een kerkdienst gegaan in een andere plaats en daardoor heeft ze het zelf overleefd. Maar ze ging niet bij de pakken neerzitten en besloot dat ze met haar tijd andere wilde gaan helpen. Pattaya werd de stad en zo is “het huis van de 10 weduwen” geboren.

 

 

 

Geld donatie is gedaan voor inrichting en huur van het nieuw te openen weeshuis. Tevens wordt een gedeelte gebruikt voor dagelijkse behoeften zoals eten en toiletartikelen van de weduwen.

 

Youh Center in Pattaya

Youth Center Pattaya

In een stad waar zoveel mensen in de prostitutie (of drugswereld) terecht komen is het des te meer zaak om ook iets voor de jongeren te doen. Elke dag vanaf 16.00 uur tot 22.00 uur wordt er van alles georganiseerd in dit centrum. Muziek spelen, tv kijken, skaten, biljarten, computeren en nog veel meer. We hebben niet zelf geholpen bij dit centrum omdat het qua tijdstip niet mixte met ander vrijwilligerswerk maar het was een deelproject van MercyCenter waar wij wel helpten en hebben wel een bijdrage gedaan voor de reparatie van de biljart tafel.

Geld donatie is gebruikt voor de reparatie van de biljart tafel.

http://www.mercypattaya.com/

MercyCenter

Dit centrum helpt verschillende groepen mensen. En wij hebben hier ook veel verschillende dingen gedaan. Van gras kappen tot verven tot voedel uitdelen, helpen bij de bouw van het nieuwe weeshuis enz. enz. Dit centrum heeft een weeshuis waar26 kinderen wonen. In het nieuwe weeshuis wat gebouwd wordt is nog meer plaats voor nog meer kinderen. Er is een afdeling die de gevangenen bezoekt en ze verziet van basisbehoeften zoals zeep, kleding en voedsel. Aangezien de straffen niet uitwisselbaar zijn met andere landen komen de vrijwilligers ook vele buitenlanders tegen die in Thailand gevangen zitten. Het is dan altijd fijn om in het Engels even praatje te houden.

 

Geld donatie is gebruikt voor het kopen van speelgoed, voedsel en kleding voor het weeshuis, bouw van het nieuwe weeshuis en een gedeelte voor de voedselbank voor de sloppenwijken.

Er is een voedselbank en een centrum waar oude meubelen nieuw leven krijgen en wie dan ook die ze nodig heef kan ze hier ophalen. De voedselbank deelt 2 keer per week voedselpakketen uit aan in de sloppenwijken van Pattaya. Kinderen krijgen wat snoepjes of koekjes en de families krijgen basisproducten om te koken. Het is onbegrijpelijk hoe in een stad met zoveel toerisme, grote hotels en luxe appartementen er sloppenwijken te vinden waar mensen wonen zonder stromend water en electriciteit.



Mercy center crew: NL, Canada, Brazil, Engeland, USA



Sloppenwijk Pattaya





Trieste waarheid in Pattaya



De verschillende projecten hebben meer en meer het besef gebracht bij ons dat het consumeren en het leven van een luxe leven niet voor iedereen is weggelegd. Dat er nog zoveel mensen zijn die elke dat moeten strijden voor basisbehoeften. En dat opgroeien in een gewone familie waarbij je niet het risico loopt om verkocht te worden aan een pooier om te gaan werken als prostituee niet voor iedereen gewoon is.

Waar aan ene kant steeds meer en meer geld wordt uitgegeven aan luxe artikelen, een 4de computer, de nieuwste mode (terwijl je eigenlijk al een uitpuilende kledingkast hebt), het nieuwste mobieltje en nog zoveel meer luxe zaken zie je aan de andere kant een groeiende groep in de wereld die als droom hebben; elke dag eten, stromend water, onderwijs of vrijheid...

A home is where the heart is

De les die ik mee terugneem naar huis is dat de wereld niet om mij draait, dat ik niet mee hoef te gaan met het consumisme en dat elke bijdrage (hoe klein of groot dan ook) meer dan welkom is bij minderbedeelde mensen en dat deze bijdrages wel degelijk het verschil maken. De volgende (en waarschijnlijk laatste post) gaat over de lessen die ik geleerd heb door de dingen die ik ondernomen heb, lessen die ik geleerd heb van de mensen en door de omstandigheden waar ik in was.

Liefs,

Miranda

Op dag blijdschap voor iedereen...

 

Donaties - deel 1

Donaties - deel 1

Zoals ik voor het vertrek al had aangegeven was mijn doel om al het geld ontvangen door alle lieve familieleden, vrienden, collega's, kerken, kennissen of welke belangstellende dan ook te gebruiken voor diegene in nood, voor al die anderen die het harder nodig hebben als ikzelf (of als alle gevers, als ik zo vrij mag zijn om dat te concluderen..). Hieronder deel 1 van waar het geld naar toe is gegaan tot nu toe.

Tijd voor wat nieuwe woordjes

BASISSCHOOL BURIRAM

Veel kinderen op de basisschool in Buriram komen uit arme gezinnen. Sommige komen niet regelmatig naar de les of sommigen vallen in slaap. Dit is vaak omdat ze naast school al met hun ouders aan het werk zijn. Het is dan moeilijk om de aandacht erbij te houden. Andere kinderen (met name de meisjes) zullen na de basisschool niet verder studeren omdat er andere verwachtingen zijn van de familie.

De meisjes uit deze streek (Isaan) krijgen van jongsaf een droom influisterd; trouwen met een buitenlander of naar de grote stad gaan voor het grote geld. Hier in Bangkok waar ik nu ben lees je in artikelen dat 50% van de huwelijken geregistreerd zijn tussen een Thaise vrouw en buitenlandse man. In Pattaya werkt 70% procent van de vrouwen in bars (oftewel prostitutie) en bijna allemaal komen ze niet uit deze stad maar uit de Isaan streek. Daarnaast heeft Thailand nog een ander triest probleem (voor de kinderen). Volgens de Thaise wet zijn de kinderen eigendom van de ouders. Kinderen kunnen daarom nooit tegen hun ouders een gerecht aan spannen en het is zeer moeilijk om zich van hun ouders af te keren. Want het gevolg wanneer je je afzet tegen wat je ouders willen is dat je totaal verstoten wordt.. en het gevolg daarvan is dat deze ongestudeerde meisjes dan zonder geld alsnog in de grote stad (lees, prostitutie) terecht komen.

Een van de knutselwerkjes Engels die we gemaakt hebben

Bijna alle kinderen lopen rond met kapotte sokken, gaten gescheurd of soms helemaal geen. De lessen zijn zonder veel atributen of speelmateriaal. Daarom hebben wij aan de 2 klassen waar we lesgegeven hebben het volgende gedoneerd:

• nieuwe sokken voor 70 kinderen (2 klassen)
• materiaal voor diverse knutselwerkjes tijdens de Engelse les
• balonnnen
• pennen, potloden en kleurstiften
• een foto met alle kinderen en ons, voor elk kind aan het einde van de lesgeef periode
• gekleurd papier

WEESHUIS TREE OF LIFE ORPHANAGE

Het weeshuis is een goede thuisbasis voor die kinderen die geen ouders meer hebben of waarvan de ouders de kinderen hebben verstoten, verlaten of te arm zijn om goed voor te zorgen. Het is een weeshuis wat 1 groot huis is, en waar iedereen leeft als één grote familie. Ook de vrijwilligers die er komen wonen in hetzelfde huis en draaien met het ritme van het huis mee. Er zijn nog 4 plekken om nog meer kinderen op te nemen maar ook hier heeft de eigenaar problemen met de Thaise wet (ouders zijn de eigenaar van het kind) en als de beide ouders niet tekenen dan verbied de wet dat je een kind mag helpen. Zelfs een behandeling van een tandarts of dokter mag je niet kado geven zonder dat de beide ouders meegaan. Totdat de papieren van een aantal kinderen gereed zijn heeft het weeshuis extra weekend en vakantiekinderen. Totaal wonen er nu 16 maar er kan dus nog meer bij.

Verven en opknappen van de speeltuin

Het weeshuis wordt gerund door een Thais – Amerikaans echtpaar die al bijna de gepensioneerde leeftijd hebben. Maar de passie voor deze kinderen is zo groot dat alles wat ze hebben en ontvangen aan de kinderen wordt besteedt. Beiden werken erg hard om alles draaiende te houden want als er geen vrijwilligers zijn dan is het een hele klus om voor iedereen te zorgen. Elk kind krijgt persoonlijke aandacht, een omhelzing en wordt behandeld als zoon of dochter. De liefde tussen hen straalt van ze af en het geweldig om de kinderen te zien opbloeien. In een groot huis met zoveel mensen zijn ook veel mondjes die gevoed moeten worden, er is veel schoolgeld wat betaald moet worden en het onderhoud van het huis en het terrein kost ook het nodige. Alles wat ze voor deze kinderen doen is op basis van giften of hulp. Hetzij in geld, tijd, klussen, spelen met de kinderen, schoonmaken, sponsering van het schoolgeld van de kinderen of wat dan ook.

Tijd voor een kadootje

Aan dit weeshuis is tot nu gedoneerd:

• nieuw speelgoed voor de kinderen
• balonnen
• kleur en knutselmateriaal
• verf, kwasten, schuurpapier voor de speeltuin
• klusmateriaal ophoging grond als bescherming voor de regen
• fiets
• nieuwe school uniformen voor de kinderen
• schoolgeld
• geld voor het onderhoud van het weeshuis/eten/schoolgeld
• een uitje voor Roger en Pong (de eigenaren van het weeshuis) zodat een avondje alleen hebben.

Aantal kinderen met schooluniform

Deze 2 projecten waren in de stad Buriram, Isaan regio. Deze stad hebben we een tijdje terug verlaten en we zijn nu in Pattaya. Waar er gewerkt wordt aan 2 projecten; Tamar Center (engelse les geven aan met name jonge meisjes die in de bars werken, door deze lessen krijgen ze een kans aangeboden om uit de prostitutie te stappen, een vak te leren en terug te keren naar huis). Mercy Center (hulp aan het weeshuis met de kinderen, voedsel uitdelen in de slums van Pattaya, en kluswerkzaamheden aan de bouw van het nieuwe weeshuis en voedselbank centrum).

Het leven hier zit vol met tegenstellingen. Frustraties om het onrecht, de toeristen die alleen voor de meisjes naar Thailand komen, de uitbuiting van deze meisjes, de kinderen die niet in een gezonde familie kunnen opgroeien en kunnen kiezen wat ze graag willen tegenover een land met een mooie natuur, zoveel spontaniteit/glimlachten en lieve mensen, een passie die er is voor eten en gezamenlijke leuke dingen doen. Met wat kleine veranderingen kunnen veel dingen in dit land voor grote veranderingen zorgen.

In mijn volgende blog komt meer info over de 2 project in Pattaya.

Liefs, Miranda

en bedankt voor alle giften namens de ontvangers van deze blog: Basisschool Buriram en Tree of Life Orphanage!!!

Aantal kinderen van het weeshui

 

Me, myself and....

Thailand

Het land van de glimlach, het land wat zo anders is als het koude kikkerlandje. Helemaal anders als je van de toeristische plekken weg bent. Het land waar nooit iemand lijkt te slapen. Zelfs boodschappen om 02.00 's nachts is mogelijk. Het verkeer wat altijd maar doordruist en druk is. Op je fietsje is het wel opletten geblazen. Niemand houd zich hier aan de verkeersregels. Mensen zijn altijd druk bezig met eten koken, handel drijven, etc. zelfs gedeeltes van huisjes worden soms nog verhuurd voor nog meer inkomsten.

En dan de taal. Het Thais. Ondanks dat ik aardig wat talen spreek en niet écht veel moeite heb om een nieuwe taal te leren valt het Thais vies tegen. Het is gewoon onleesbaar, onverstaanbaar en bijna onmogelijk om te leren in de tijd dat ik hier ben. Elk woord heeft een specifieke toonhoogte en als je een fout maakt met de toonhoogte dan kan de betekenis compleet veranderen. Mensen uit verschillende provincies kunnen elkaar soms niet goed verstaan, zelfs uit dezelfde stad zorgt de toonhoogte soms voor verwarring. En moet constant om bevestiging worden gevraagd of je nu dit of dat bedoelt. Zonder taal is er geen communicatie.. wat rest blijft een glimlach, een gebaar. Best moeilijk voor een 'prater'. ;-)

 

Cultuur

Geen handjes schudden maar de 'Wai'. Veel aardige maar verlegen mensen. Als je iets vraagt en ze weten niet zo goed Engels dan is de kans groot dat ze niks zeggen of dat ze je negeren. Soms vraag je; moet ik voor dit adres naar links of naar rechts. Soms doen ze dan net of je er niet staat en geven ze geen antwoord. Je wordt gewoon genegeerd waar je bij staat.

In de Isaan regio lijkt het net alsof we filmsterren zijn. Mensen staren je constant aan (en na). Het dat voelt soms best vermoeiend. Want je loopt daar in zo simpel mogelijke kleren, gaat helemaal mee in de cultuur en nog wordt er gekeken naar je alsof je een superster bent. De witte huidskleur hier kent meer waarde dan een getinte of donkere. Moeders die hun kinderen vol poederen met wit talkpoeder zodat ze een lichtere huidskleur krijgen. Na een aantal jaren krijg je dan een kind met lichaamskleur x en gezichtskleur y.

Aan de ene kant is familie belangrijk maar aan de andere kant draait het vaak om de familieleden die geld in het laatje brengen, dat zijn degenen die je te vriend moet houden of sterker die je moet uitbuiten en die worden min of meer verplicht gesteld door de society om geld te geven aan de rest. Je bezit een huis, auto of geld (waar je hard voor gewerkt hebt) niet alleen of alleen jouw gezin. Nee, de hele familie (en iedereen die zich maar ineens familie voelt van je) gaat jouw bezittingen mee bezitten. Laat ik maar niet beginnen over hoe het er aan toe gaat als iemand uit de familie met een buitenlander trouwt.

Eten

Op meerdere plekken in bijna elke straat en op elke plek in het huis is eten te vinden. Elk moment van de dag is het tijd om te eten. Van alles wordt er verkocht, rauw, vers of gaar. Om ter plekke te eten of om mee te nemen. En alles zit vol met of wordt besprenkeld met de ooh zo heerlijke chili pepers. Zelfs op fruit gaan deze pepertjes. Om er zeker van te zijn dat iets niet spicy is moet je wel 5 x het woord NIET SPICY herhalen en pas dan weet je voor 50% zeker dat het niet spicy is. De andere 50% weet je pas als je het probeert.

Verder wordt alles gegeten met rijst; rijst ontbijt, rijstsoep, rijstkoekjes, rijstchips, rijstijs, rijstpudding,  rijstdrankjes, gebakken rijst en gekookte rijst en waarschijnlijk ben ik nog een aantal variaties vergeten. En als je dan een keer spaghetti besteld dan is het spaghetti met saus gemaakt van dezelfde saus die al door de rijst of groenten zit. Oftewel je eet spaghetti maar met de smaak van de rijst met groenten van gisteren.

Vrijwilligerswerk

Het lesgeven op de school zit erop. De zomervakantie komt eraan en nu is de toetsperiode (soort Citotoets) dus er zijn nu alleen examens. Het was niet altijd makkelijk dat lesgeven. Het zijn wel 35 paar schattige oogjes die je aankijken maar in elk van hun schuilt een aapje wat graag wil spelen of onrust willen stoken. Ook tijdens het lesgeven hadden we veel last van de taalbarrière. Want hoe leg je iets uit in het Engels als ze het nog niet spreken? Veel plaatjes, muziek, kleuren en andere hulpmiddelen gebruiken dus. Vaak werden we na elke los bedolven onder snoep, chips en Thaise snacks.. voelt een beetje vreemd als je weet dat veel kinderen uit arme families komen (soms in de les slapen omdat ze ’s avonds gewerkt hebben, gaten in de sokken hebben of geen pen/potlood hebben om te schrijven).

In het weeshuis heeft een soort van voorjaarsschoonmaak plaatsgevonden. Samen met de andere vrijwilligers hebben we het hele weeshuis een buurt gegeven. Want wat wordt een huis met zoveel mensen toch snel vies zeg. Ik denk dat m’n moeder zelfs trots op me zal zijn dat zelfs ik (de sloddervos) de kriebels kreeg om van alles op te ruimen, haha. De kinderen heb ik een liedje met danspasjes geleerd. En elke middag en elke avond (of eigenlijk elk vrij uurtje) willen ze opnieuw oefenen; nog een keer nog een keer. Wat is een kind toch blij met weinig! Verder hebben we de speeltuin opgeknapt en alle speeltoestellen geschuurd en geverfd. Het was een hele klus en dat in 32 graden hete zon. Maar het resultaat mag er zijn. Ook hebben we een muurschildering gemaakt. De speeltuin is ommuurd en vrijwilligers wordt gevraagd daar een muurschildering op achter te laten zodat  het allemaal wat kleuriger wordt. De speeltuin is nog niet helemaal af want er wordt druk gebouwd aan een veranda, een barbecue en het ophogen van de grond om de speeltuin als bescherming tegen het stromende water in de regentijd. Genoeg te doen dus!

Mezelf

Zo, dat was een hele reeks van ervaringen en belevingen. Soms negatief, soms positief. Ik heb gemerkt dat het erg veel vraagt van je flexibiliteit, hoeveel een mens toch waarde hecht aan een eigen slaapplek, wat voor een verschil een opgeruimd huis maakt, het kunnen communiceren, de nood om dingen te kunnen verstaan om het te kunnen begrijpen. Er zijn momenten dat je je toch aardig op jezelf voelt in een vreemd land. Heb nog nooit heimwee gehad naar eten maar de drang naar (met alle respect) normaal eten wordt steeds groter. Hoe blij kan een mens zijn met een broodje kip van KFC???

En helemaal na het feit dat ik voedselvergiftiging, diarree en uitdroging had opgelopen. Heb in het ziekenhuis gelegen en naar huis gegaan met een tas vol medicijnen. Eerlijk gezegd was dat het moeilijkste moment tot nu toe. Gelukkig was Vitor dichtbij om mij te helpen (aangezien ik niet eens naar de taxi kon lopen om naar het ziekenhuis te gaan, thank God dat hij er was om mij te dragen)!

En....

Tja niet alles gaat dus altijd zoals verwacht, niet alles gaat altijd even snel zoals je zou willen, niet alles smaakt naar wat je gewend bent, je kan niet alles doen zoals gepland, je begrijpt niet alles wat er wordt gezegd, je voelt je niet altijd zoals je zou willen, je vindt niet alles en iedereen altijd even leuk waarmee je moet werken of die je tegenkomt, veel gaat altijd anders… maar de conclusie is; niet alles draait om mij of wat ik leuk vind en niet te vergeten; niet is onmogelijk!!! 

Kijk maar naar wat een motor allemaal kan dragen... laat staan hoe flexibel een mens kan zijn!

De glimlach van een kind...

Kind van de rekening...

Dit keer gaat mijn post over de verhalen die ik gehoord of met eigen ogen gezien over kinderen in Thailand. Kinderen die de consequenties dragen van verkeerd gemaakte keuzes door anderen.

Thailand, het land van de glimlach. Helaas is dit voor vele kinderen een valse glimlach. Een glimlach die wordt veroorzaakt door de jacht naar geld, hebzucht, zelfzucht en verlangens. Verlangens naar van alles om zichzelf te bevredigen over de rug(getjes) van kinderen.

Mai

Mai komt uit een gezin waarbij de beide ouders verslaafd zijn aan alcohol. Er bijna geen werk voor ze. En dus ook bijna geen eten. Mai gaat met honger naar school en in een uniform met allerlei gaten. Ze kan zich moeilijk concentreren vanwege de honger maar is leergierig en wil graag dokter worden. Helaas ziet de toekomst er voor haar wel anders uit. Er is immers een 'farang' in het dorp gekomen (farang is een buitenlander, en een buitenlander betekent -geld-). Deze farang schijnt veel geld te betalen om voor een kind te zorgen in een andere plaats. De ouders van Mai zien de dollars al en geven Mai aan de 'farang' mee. Mai stapt in de auto en gaat haar leven in de prostitutie beginnen. Ze zal haar ouders niet meer zien, haar ouders zien wel elke maand haar verdiende geld.

Aipin

Aipin is een lief en intelligent jongetje. Hij houdt van spelen, Engelse woordjes leren en van fietsen. Zijn vader is overleden en zijn moeder weent hier niet om. Elke week is er wel een andere man over de vloer of ma is de hort op en niet thuis. Aipin is nog maar 9 jaar oud en moet zelf het huis aan kant maken, eten koken en voor zichzelf zorgen want moeder heeft andere dingen te doen. Waarschijnlijk zal Aipin moeten gaan werken om in zijn eigen onderhoud te kunnen voorzien als hij klaar is met de basisschool. Aipin is dan 12 jaar.

Wipada en Sasira

2 zusjes, die maar 1 jaar schelen in leeftijd. Ze zijn geboren in een klein dorpje met veel landarbeiders. De vader is spoorloos verdwenen. Moeder is onlangs overleden aan AIDS. Hun tante zorgt nu voor hun maar doet dit liever niet. Wipada en Sasira zijn erg mooi en hebben een lichte huidskleur. Mooi bruin haar en glinsterende ogen. Ze worden verkocht aan een pooier op 12 jarige leeftijd. Ze hebben geluk want de eigenaar van de bar heeft medelijden met deze meisjes en vindt ze te jong om sex te hebben met de mannen die daar komen en hij laat de meisjes schoonmaken en koffie zetten. Na 3 maanden koopt een goedwillend persoon (die zich bezichhoudt met het uit de prostitutie halen van meisjes) ze vrij en brengt ze terug naar de familie. De familie is niet eens dankbaar. Want nu de meisjes terug zijn, missen ze inkomsten. De week erna zijn de meisjes weer verkocht en dit keer helaas niet zonder gevolgen. Ze worden als bonus ingezet en vele mannen bieden veel geld om met deze maagden te gaan slapen om ze te ontmaagden. Het is te hopen dat Wipada en Sasira ooit het recht krijgen om te zeggen dat ze dit niet willen en de juiste hulp om weg te gaan uit deze wereld.

Patsarapong

Patsarapong komt uit een groot gezin met veel meisjes. Zij is de oudste. Van haar wordt dus verwacht dat ze voor haar ouders gaat zorgen, of in andere woorden; dat ze het geld in het laatje brengt. Als ze 13 jaar is wordt ze meegenomen naar de grote stad en ingeleid in de wereld van het genot. Ze wordt meegenomen door een 'farang' en zal dit daarna dagelijks meerdere keren doen. Ze houdt iets van 300 Baht over per maand om van te leven (iets van 75 euro) en de rest van het geldt (30.000 Baht) moet naar huis gestuurd worden. Ondertussen stoppen haar ouders met werken en beginnen ze aan een verbouwing. In de weinige keren dat ze naar huis gaat ziet ze elke keer weer iets nieuws; een verbouwing, een nieuwe TV, nieuwe scooters en broertjes die de hele dag de stoere bink kunnen uithangen. En elke keer moet ze weer terug naar haar baan, want de familie kan niet zonder het geld. Zij is hun goudmijntje. Ze is bang om haar ouders teleur te stellen en durft niet aan ander werk of een eigen leven te denken. Zonder hulp van buitenaf zal Patsarapong haar leven niet veranderd zien...

Dit zijn 4 verhalen waarvan ik er al meerdere heb gehoord of gezien. Helaas zijn dit niet de enige 4 verhalen. Er zijn er nog veel meer, met van allerlei variaties maar met allemaal dezelfde oorzaak. Ouders die niet van hun kinderen houden. Ouders die niet voor hun kinderen zorgen. Ouders die hun kinderen verkopen omwille van het geld. Het zijn alleen niet de ouders die zo met hun kinderen omgaan. Er is nog een andere partij om de schakel compleet te maken; de westeling (meestal) die op zoek is naar vertier, sex en plezier. Met dansende meisjes, met jonge meisjes, met meerdere meisjes. De pooiers die ook veel geld verdienen in deze business. Er wordt alleen niet gevraagd naar de mening van deze meisjes.

Deze meisjes konden niet kiezen om een fijne en onbezorgde jeugd te hebben. Ze hebben geen puberteit gehad met hun eerste vriendje en kriebels in de buik. Ze kondeni niet kiezen om te studeren en .. enz. enz. Deze meisjes zijn verkocht en slaaf geworden van diegenen die een grotere liefde hebben voor het geld...

De glimlach van deze meisjes is niet écht en kost een hoge prijs... een té hoge prijs als je het mij vraagt.

* De namen van deze meisjes zijn gewijzigd vanwege privacy.

In het land van de glimlach...

Tuktuk

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Mijn tijd in Melbourne - Australia zit erop.  Het is een mooie tijd geweest. Nieuwe dingen geleerd tijdens de cursus. Nieuwe mensen ontmoet. Nieuwe dingen ontdekt. Nieuwe ervaringen opgedaan tijdens het vrijwilligerswerk met de daklozen. In een nieuwe stad geleefd. Het was goed. Héél goed. Maar nu is het tijd om te gaan... een nieuw hoofdstuk: THAILAND!!!

Aangekomen in Bangkok was het een hele lange rij bij de Immigratie om het land in te komen, maar gelukkig; mijn vrijwilligersvisum is geaccepteerd en ik mag Thailand in. Nu op naar Bangkok. De eerste dagen blijf ik in Bangkok om wat van het land op te doen. Wat van de cultuur te leren en om nog 1 inenting te halen. De Japanse Enchefalitis. Je weet maar nooit... Bangkok is bijna onzichtbaar door al het smog en de komende dagen leer ik dat de zon hier maar zelden door de wolken heen komt, er is teveel smog.

En nu mijn eerste ervaringen.. het geen hand geven is in ieder geval écht zo. Je geeft altijd de 'Wai'. Je handen tegen elkaar aan vanaf je hart bewegend naar je neus en weer terug. Mijn Thaise vocabulaire moet snel worden uitgebreid want het Engels is écht bar hier. Zelfs op toeristische plekken spreken ze bijna tot geen engels en de bus kun je alleen maar herkennen aan het nummer want de rest is in het Thai. En dat in Bangkok... wat zal ik in Buriram aantreffen??? Maar goed.. we hebben nog een paar maanden om het te leren. :)

Monniken

De stad zit vol met tempels en altaren. Op elke hoek van de straat, bij elk huis of waar dan ook tref je ze aan. Altijd vol met bloemen. Deze bloemen verkopen ze op straat. Maar naast bloemen krijgen de buddhas of de tempels nog veel meer. Ze geven zelfs Fanta of Cola aan de beelden. Waarschijnlijk zijn het dorstige goden.. Ikzelf weet wel beter. Veel arme mensen denken door allerlei offers te brengen dat ze zo de goden goed kunnen stemmen. Ik hoop dat ze op een dag de Waarheid zullen leren kennen.

Helaas hebben we ook moeten geloven aan de Tuktuk. Een manier van openbaar vervoer hier. Het is een kruising tussen een fiets, brommer en auto. Een grappige manier van transport die helaas hoofdpijn kost om een goede chauffeur te vinden. BIjna allemaal willen ze je oplichten of je ergens heenbrengen waar je niet heen wilt (helaas). Je krijgt zelfs te horen.. "ow maar waar jij heen wilt, dat is dicht vandaag". Of "sorry, maar de haven is dicht". Wat natuurlijk helemaal niet waar is. Dan maar lopen met de kaart van de stad in de hand, scheelt een hoop kopzorgen.

Buddha die dorst heeft.

De mensen zijn erg vriendelijk en aardig en als er geen taalbarierre was dan denk ik dat ik het nog meer zou vinden. Ze glimlachen altijd, ook al zijn ze marktverkoper van fruit in een klein bootje.

Wat vreemde/bijzondere dingen op een rijtje:

- schoenen gaan altijd uit bij de deur

- ze eten peper en suiker op hun fruit

- als je vraagt op 'niet pittig' lijkt het alsof je -extra- pittig krijgt

- ik maar 2 kruizen gezien heb in heel Bangkok (10 miljoen inwoners)

- de mensen wanhopig op zoek zijn naar geluk en vrede             

 - je overal op straat eten kunt kopen, 24 uur per dag. Zelfs in een klein dorp

- alles wordt gegeten met rijst 's ochtends, 's middags en 's avonds

- en helaas.. geen hagelslag, kaas of ander lekker brood/broodbeleg :-(

Wat Arun tempel

Wordt vervolgd...

Nu is de tijd aangekomen om het geleerde in de praktijk te brengen. Het treinkaartje naar Buriram is gekocht. Een 6,5 uur duurende treinreis naar het Noord-oosten van Thailand. Op naar Tree of Life Orphanage. Voor diegenen die het nog niet wisten; Vitor is ook meegekomen op deze missie naar Thailand en heeft Australia achter zich gelaten voor het dienstbaar zijn voor de naasten.  Om net als mij, iets te betekenen voor de minder bedeelden en vergetenen van deze wereld. Dus vandaf nu zijn we samen op missie! Gods wegen zijn bijzonder. Gelukkig is Hij altijd 'in controle' en weet Hij altijd alles op het juiste moment te laten gebeuren. Niet te vroeg, niet te laat.. precies op DE juiste tijd dat iets moet gebeuren in je leven. 

 

Na een lange treinreis was het ook nog eens lang wachten op het station totdat Roger van het weeshuis ons kwam ophalen. Pff.. wachten duurt altijd lang. In het weeshuis zijn nog 7 andere vrijwilligers vanuit de USA en Canada. Het is volle bak en in elke hoek kun je wel een koffer, kind of slaapzak vinden. Overal slapen mensen, de eigenaar heeft zelfs zijn eigen slaapkamer vol met kinderen. Eerlijk gezegd is het één grote bende.. (en ja, dat zegt zelfs een rommelkont als ik.. ik denk dat ik hier zelfs netjes ben, haha). Maar goed, aan de ene kant is het te begrijpen met zoveel mensen. 

Vrijwilligers van de maand Januari in het weeshuis Tree of Life

Basisschool in Buriram

De volgende ochtend voelde ik mij Daniel in de leeuwenkuil. Zoals jullie weten heb ik problemen met vroeg opstaan. Kun je voorstellen hoe ik mij voelde toen ik hoorde dat ik in 15 min. wegmoest naar school. 'Ow' dacht ik nog 'waarschijnlijk ga ik zien waar de school is'. Maar daar aangekomen werd ik naar een klaslokaal gebruikt. 35 kinderen keken mij aan. De deur van het klaslokaal ging dicht. De lerares ging weg. En viel het kwartje. Mijn eerste les was begonnen :S. Zonder enige voorbereiding, uitleg, materiaal of wat dan ook was het avontuur van lesgeven begonnen.  En, eerlijk gezegd; het valt niet mee. Het nieuwe ritme is wennen, het nieuwe eten is wennen, de nieuwe omgeving, de nieuwe mensen, een taal die ik niet begrijp en  het lesgeven is ploeteren. En na het lesgeven kom je thuis en is er het werk in het weeshuis. Maar ondanks alles voel ik mij nuttig, is het een leerschool om meer te leren en hoop ik op wat voor manier dan ook iets bij te dragen aan het leven van deze kinderen en van de mensen die ik nog ga ontmoeten. Ik hoop dat zij ondanks de taalbarierre of cultuurverschillen iets meekrijgen van de liefde van God!!! Het is niet makkelijk.. maar ik heb goede hoop...

Ik dank iedereen voor al het meeleven, lieve berichtjes en vraag jullie om ook voor mij te bidden. Dat mijn lichaam het pittige eten gaat accepteren, dat de Engelse lessen steeds vloeiender en makkelijker gaan en dat het niet aan creativiteit zal ontbreken. Dat de liefde voor dit land en de mensen/kinderen groter mag worden en dat ik mag zien waar ik dienstbaar kan zijn en dat mijn flexibiliteit groter mag worden.

Lieve groeten, Sawadee-ka!

Miranda