Me, myself and....

Thailand

Het land van de glimlach, het land wat zo anders is als het koude kikkerlandje. Helemaal anders als je van de toeristische plekken weg bent. Het land waar nooit iemand lijkt te slapen. Zelfs boodschappen om 02.00 's nachts is mogelijk. Het verkeer wat altijd maar doordruist en druk is. Op je fietsje is het wel opletten geblazen. Niemand houd zich hier aan de verkeersregels. Mensen zijn altijd druk bezig met eten koken, handel drijven, etc. zelfs gedeeltes van huisjes worden soms nog verhuurd voor nog meer inkomsten.

En dan de taal. Het Thais. Ondanks dat ik aardig wat talen spreek en niet écht veel moeite heb om een nieuwe taal te leren valt het Thais vies tegen. Het is gewoon onleesbaar, onverstaanbaar en bijna onmogelijk om te leren in de tijd dat ik hier ben. Elk woord heeft een specifieke toonhoogte en als je een fout maakt met de toonhoogte dan kan de betekenis compleet veranderen. Mensen uit verschillende provincies kunnen elkaar soms niet goed verstaan, zelfs uit dezelfde stad zorgt de toonhoogte soms voor verwarring. En moet constant om bevestiging worden gevraagd of je nu dit of dat bedoelt. Zonder taal is er geen communicatie.. wat rest blijft een glimlach, een gebaar. Best moeilijk voor een 'prater'. ;-)

 

Cultuur

Geen handjes schudden maar de 'Wai'. Veel aardige maar verlegen mensen. Als je iets vraagt en ze weten niet zo goed Engels dan is de kans groot dat ze niks zeggen of dat ze je negeren. Soms vraag je; moet ik voor dit adres naar links of naar rechts. Soms doen ze dan net of je er niet staat en geven ze geen antwoord. Je wordt gewoon genegeerd waar je bij staat.

In de Isaan regio lijkt het net alsof we filmsterren zijn. Mensen staren je constant aan (en na). Het dat voelt soms best vermoeiend. Want je loopt daar in zo simpel mogelijke kleren, gaat helemaal mee in de cultuur en nog wordt er gekeken naar je alsof je een superster bent. De witte huidskleur hier kent meer waarde dan een getinte of donkere. Moeders die hun kinderen vol poederen met wit talkpoeder zodat ze een lichtere huidskleur krijgen. Na een aantal jaren krijg je dan een kind met lichaamskleur x en gezichtskleur y.

Aan de ene kant is familie belangrijk maar aan de andere kant draait het vaak om de familieleden die geld in het laatje brengen, dat zijn degenen die je te vriend moet houden of sterker die je moet uitbuiten en die worden min of meer verplicht gesteld door de society om geld te geven aan de rest. Je bezit een huis, auto of geld (waar je hard voor gewerkt hebt) niet alleen of alleen jouw gezin. Nee, de hele familie (en iedereen die zich maar ineens familie voelt van je) gaat jouw bezittingen mee bezitten. Laat ik maar niet beginnen over hoe het er aan toe gaat als iemand uit de familie met een buitenlander trouwt.

Eten

Op meerdere plekken in bijna elke straat en op elke plek in het huis is eten te vinden. Elk moment van de dag is het tijd om te eten. Van alles wordt er verkocht, rauw, vers of gaar. Om ter plekke te eten of om mee te nemen. En alles zit vol met of wordt besprenkeld met de ooh zo heerlijke chili pepers. Zelfs op fruit gaan deze pepertjes. Om er zeker van te zijn dat iets niet spicy is moet je wel 5 x het woord NIET SPICY herhalen en pas dan weet je voor 50% zeker dat het niet spicy is. De andere 50% weet je pas als je het probeert.

Verder wordt alles gegeten met rijst; rijst ontbijt, rijstsoep, rijstkoekjes, rijstchips, rijstijs, rijstpudding,  rijstdrankjes, gebakken rijst en gekookte rijst en waarschijnlijk ben ik nog een aantal variaties vergeten. En als je dan een keer spaghetti besteld dan is het spaghetti met saus gemaakt van dezelfde saus die al door de rijst of groenten zit. Oftewel je eet spaghetti maar met de smaak van de rijst met groenten van gisteren.

Vrijwilligerswerk

Het lesgeven op de school zit erop. De zomervakantie komt eraan en nu is de toetsperiode (soort Citotoets) dus er zijn nu alleen examens. Het was niet altijd makkelijk dat lesgeven. Het zijn wel 35 paar schattige oogjes die je aankijken maar in elk van hun schuilt een aapje wat graag wil spelen of onrust willen stoken. Ook tijdens het lesgeven hadden we veel last van de taalbarrière. Want hoe leg je iets uit in het Engels als ze het nog niet spreken? Veel plaatjes, muziek, kleuren en andere hulpmiddelen gebruiken dus. Vaak werden we na elke los bedolven onder snoep, chips en Thaise snacks.. voelt een beetje vreemd als je weet dat veel kinderen uit arme families komen (soms in de les slapen omdat ze ’s avonds gewerkt hebben, gaten in de sokken hebben of geen pen/potlood hebben om te schrijven).

In het weeshuis heeft een soort van voorjaarsschoonmaak plaatsgevonden. Samen met de andere vrijwilligers hebben we het hele weeshuis een buurt gegeven. Want wat wordt een huis met zoveel mensen toch snel vies zeg. Ik denk dat m’n moeder zelfs trots op me zal zijn dat zelfs ik (de sloddervos) de kriebels kreeg om van alles op te ruimen, haha. De kinderen heb ik een liedje met danspasjes geleerd. En elke middag en elke avond (of eigenlijk elk vrij uurtje) willen ze opnieuw oefenen; nog een keer nog een keer. Wat is een kind toch blij met weinig! Verder hebben we de speeltuin opgeknapt en alle speeltoestellen geschuurd en geverfd. Het was een hele klus en dat in 32 graden hete zon. Maar het resultaat mag er zijn. Ook hebben we een muurschildering gemaakt. De speeltuin is ommuurd en vrijwilligers wordt gevraagd daar een muurschildering op achter te laten zodat  het allemaal wat kleuriger wordt. De speeltuin is nog niet helemaal af want er wordt druk gebouwd aan een veranda, een barbecue en het ophogen van de grond om de speeltuin als bescherming tegen het stromende water in de regentijd. Genoeg te doen dus!

Mezelf

Zo, dat was een hele reeks van ervaringen en belevingen. Soms negatief, soms positief. Ik heb gemerkt dat het erg veel vraagt van je flexibiliteit, hoeveel een mens toch waarde hecht aan een eigen slaapplek, wat voor een verschil een opgeruimd huis maakt, het kunnen communiceren, de nood om dingen te kunnen verstaan om het te kunnen begrijpen. Er zijn momenten dat je je toch aardig op jezelf voelt in een vreemd land. Heb nog nooit heimwee gehad naar eten maar de drang naar (met alle respect) normaal eten wordt steeds groter. Hoe blij kan een mens zijn met een broodje kip van KFC???

En helemaal na het feit dat ik voedselvergiftiging, diarree en uitdroging had opgelopen. Heb in het ziekenhuis gelegen en naar huis gegaan met een tas vol medicijnen. Eerlijk gezegd was dat het moeilijkste moment tot nu toe. Gelukkig was Vitor dichtbij om mij te helpen (aangezien ik niet eens naar de taxi kon lopen om naar het ziekenhuis te gaan, thank God dat hij er was om mij te dragen)!

En....

Tja niet alles gaat dus altijd zoals verwacht, niet alles gaat altijd even snel zoals je zou willen, niet alles smaakt naar wat je gewend bent, je kan niet alles doen zoals gepland, je begrijpt niet alles wat er wordt gezegd, je voelt je niet altijd zoals je zou willen, je vindt niet alles en iedereen altijd even leuk waarmee je moet werken of die je tegenkomt, veel gaat altijd anders… maar de conclusie is; niet alles draait om mij of wat ik leuk vind en niet te vergeten; niet is onmogelijk!!! 

Kijk maar naar wat een motor allemaal kan dragen... laat staan hoe flexibel een mens kan zijn!